AFSCHEID

(verschenen op 8 januari 2009)

Allereerst wil ik de lezers van de rubriek Gezondheid dan graag een heel goed 2009 wensen, vol verbondenheid met elkaar. Terwijl de kranten vol staan van de economische crisis en veel mensen zich zorgen maken over hun financiële toekomst, is het begin van het nieuwe jaar misschien ook wel een goede gelegenheid om te proberen anders naar de situatie te kijken. Een vriendin van me, die even voor kerst te horen had gekregen dat haar baan zou ophouden te bestaan, zag dat de alternatieven waar ze binnen haar organisatie voor in aanmerking kwam niet aantrekkelijk waren. In plaats van te denken in termen van risico’s en bedreigingen, en een besluit te nemen vanuit de angst dat ze op straat zou kunnen komen te staan, besloot ze naar mogelijkheden te gaan kijken. Ze bedacht wat ze werkelijk graag zou willen en ging toen gericht extern solliciteren, vanuit het vertrouwen dat als een bepaalde baan goed voor haar zou zijn en haar intentie om daar te werken zuiver zou zijn, zij deze baan zou krijgen. Op deze manier is het mogelijk om verlies om te zetten in winst. Wie weet brengt het verlies van de ene baan haar wel in nieuw werk waar ze nog meer haar ei in kwijt kan.

Loslaten
Het begin van het nieuwe jaar kun je aangrijpen om nieuwe dingen te starten, om ingesleten patronen te doorbreken en ook om sommige dingen los te laten. Voor mij persoonlijk betekent het begin van 2009 bijvoorbeeld dat ik zal gaan stoppen met het schrijven van mijn maandelijkse column in deze rubriek. Dit is inmiddels al het 118e stukje van mijn hand dat op deze plek in het Krantje verschijnt. Ik doe dit werk onbezoldigd, maar het heeft me altijd veel voldoening en leuke reacties opgeleverd. Het is heel inspirerend om telkens weer een nieuw onderwerp te verzinnen en dat uit te werken in de vorm van een artikeltje. Toch moet ik na bijna 9 jaar constateren dat het beter is ermee te stoppen, om ruimte te maken voor andere prioriteiten. Want er gaat best veel tijd in zitten om een goed stukje te maken. Eerst schrijf ik meestal vrij impulsief op wat er in me opkomt. Dan laat ik het even liggen en daarna ga ik aan het fijnslijpen. Als ik over andere mensen schrijf (meestal overigens anoniem), dan is vervolgens de fase aangebroken van het vragen om toestemming van de betrokken personen. Soms hebben zij ook suggesties hoe het beter of anders kan. Tenslotte vraag ik aan Peter, mijn partner, of hij het stukje kritisch door wil lezen. Meestal beperkt hij zich tot een enkele redactionele verbetering. Maar het is ook wel voorgevallen dat hij het verhaal dat ik geschreven had niet boeiend vond en dat ik hele stukken moest herschrijven of zelfs een ander onderwerp moest verzinnen. Ik besef dat ik het nooit iedereen naar de zin zal kunnen maken. Een heel enkele keer heb ik daarom toch iets gepubliceerd wat Peter minder interessant vond. Smaken verschillen nu eenmaal. Ik wil nu echter graag van de gelegenheid gebruik maken om hem heel hartelijk te bedanken voor alle moeite die hij gedaan heeft om mijn stukjes steeds te verbeteren, wel 118 keer. Wie de columns terug wil lezen kan altijd op mijn website terecht: alle gepubliceerde artikeltjes staan op www.lelievita.nl. Op deze website kan men zich ook aanmelden voor een gratis abonnement op de elektronische Lelievita-nieuwsbrief, die maandelijks verschijnt. Hierin schrijf ik, net als voorheen in het Krantje, telkens over een onderwerp dat me op dat moment bezig houdt. 

Verbonden
Dan rest mij nu niet anders dan al mijn trouwe lezers te bedanken voor de aandacht en positieve feedback. Ik heb ervan genoten iedere maand in deze rubriek te schrijven. Als het de bedoeling is zullen onze paden zich vast wel eens ergens kruisen de komende tijd. Tenslotte zijn we allemaal onderling verbonden. Het ga jullie goed!