VERWACHTINGEN

(verschenen op 28 februari 2008)

‘Ware liefde kent geen verwachtingen,’ is een mooie uitspraak van Antoine de Saint-Exupéry. Verwachtingen hebben van anderen is echter een wijd verbreid fenomeen. Bijna iedereen verwacht binnen vriendschappen, en zeker binnen een partnerrelatie, bepaalde dingen van de ander. Bijvoorbeeld dat de ander je onvoorwaardelijk trouw is, tijd en aandacht voor je heeft of dankbaar is als jij je hebt uitgesloofd. Stel je voor dat je wilt vrijen met je partner en je zou al precies weten hoe het zou moeten verlopen, zou het dan leuk worden? Meestal beperken verwachtingen je enorm in het genieten van wat er op dat moment is. Zelf heb ik ook verwachtingen van anderen die niet worden vervuld. Uiteindelijk zegt mijn teleurstelling natuurlijk meer over mezelf dan over de ander. Bovendien word ik zelf niet beter van het hebben van verwachtingen, de ander niet en onze onderlinge verstandhouding al helemaal niet. Dus kun je je verwachtingen beter maar loslaten. Alleen hoe doe je dat? Meestal kom je er pas achter dat je verwachtingen hebt, doordat je je teleurgesteld voelt in een bepaalde situatie. En al spreek je het niet uit, energetisch is je teleurstelling wel te voelen. Loslaten werkt niet zolang je je ertegen blijft verzetten dat je verwachtingen hebt. Ja zeggen tegen hoe je je voelt, jezelf accepteren in je onvolmaaktheid, is wel een goede optie. Gelukkig zit er altijd een leerproces in als je tegen verwachtingen aanloopt. Vandaar dat ik er nu meestal voor kies om mijn teleurstelling vanwege niet vervulde verwachtingen wel uit te spreken tegen de ander, niet zozeer om de ander te veranderen maar vooral om inzicht in mezelf en in de ander te krijgen. Juist door het gesprek erover aan te gaan, zonder beschuldigend te worden, kan er dan begrip voor elkaar komen. En dat kan ertoe leiden dat je er allebei beter van wordt en de onderlinge relatie juist verstevigd wordt.

Healing voor een ander?
Vorige week had ik een gesprek met een vrouw die me vroeg of ik haar vriendin kon helpen. Zij was in haar laatste levensfase beland en wilde graag sterven. Misschien kon ik haar een healing op afstand geven, om het haar gemakkelijker te maken de controle los te laten en zich over te geven aan de situatie waarin ze zich bevond? Ik vroeg haar of het ook de wens van haar vriendin was een healing te ontvangen, want ik doe dit normaal gesproken alleen op verzoek van de persoon in kwestie. Ze vertelde me dat haar vriendin zeer open stond voor dit soort hulp. We praatten er nog even over door. Toen haar vriendin haar enige tijd geleden had gebeld om te vertellen dat het einde nabij was en haar gevraagd had om naar Groningen te komen, was ze vrijwel direct naar haar vriendin gereisd. De weken daarna had ze haar intensief verzorgd. Ze zag hoe haar vriendin verlangde naar het licht. Het leven hoefde voor haar niet meer en elke ochtend wanneer zij wakker werd, viel het haar zwaar dat ze nog leefde. De vrouw vertelde me dat ze het moeilijk vond om te zien dat haar vriendin de haar vroeger zo kenmerkende levensblijheid had verloren. En als ze dan met veel liefde en aandacht een lekkere maaltijd voor haar vriendin gekookt had, at ze het eten bijna gedachteloos op, zonder op te merken hoeveel zorg er besteed was aan de bereiding ervan. Niet dat ze voor alles wat ze voor haar deed dankbaarheid verlangde, maar bij elkaar werd de intensieve verzorging voor haar op deze manier wel moeilijk. Toen we verder praatten over haar wens om haar vriendin een healing te laten geven, kwamen we erachter dat deze toch meer uit haar eigen behoefte voortkwam dan uit die van haar vriendin. Zij wilde graag dat haar vriendin haar levensvreugde weer terugkreeg. Maar wat zij in feite zelf nodig had, was het kunnen accepteren dat haar vriendin in een heel andere fase beland was, niet meer van het leven genoot en alleen nog kon ontvangen zonder daar iets als dankbaarheid tegenover te kunnen stellen. Als een ander van je verwacht dat je verandert, gaat het daardoor meestal niet gemakkelijker, integendeel. Onvoorwaardelijke liefde werd dus gevraagd, zonder verwachtingen. Haar vriendin mocht zijn zoals ze op dat moment was. Niettemin moest mijn gesprekspartner ook haar grenzen leren stellen en op z’n tijd nee kunnen zeggen, wanneer de intensieve verzorging haar te zwaar werd. Dus moest ze niet alleen de ander leren accepteren zoals zij was, maar ook zichzelf, met haar beperkingen. Ze was verrast door deze ommekeer in het gesprek en besloot zoveel mogelijk bij zichzelf te blijven en alleen de verantwoordelijkheid voor haar eigen leerprocessen te nemen en niet die voor de ander.