LANGS DE REGENBOOG

(verschenen op 6 december 2007)

Vorige week is mijn boek Langs de regenboog; van angst naar vertrouwen (ISBN 978-90-812485-1-8) uitgekomen. Zie ook het interview elders in dit Krantje. Uit dit boek citeer ik een stuk over het durven vertrouwen op je intuïtie.

Ik raak er steeds meer van doordrongen dat ik door mijn intuïtie geleid wordt in het leven en ik durf er steeds meer op te vertrouwen. In mijn omgeving hoor ik ook steeds weer mooie ervaringen van mensen hiermee. (…). Nathalie vertelt me nog een mooi verhaal. Ze heeft ooit waarschijnlijk intuïtief een ernstig auto-ongeluk voorkomen. Ze reed met een groep jongeren in een camper door Roemenië. Op een bepaald moment moest ze opeens heel nodig poepen en gek genoeg kon het ook geen moment wachten. Omdat ze sterk aandrong dat ze direct moesten stoppen, deden haar vrienden dat, enigszins verbaasd. Zelf had ze ook geen idee waarom de behoefte om precies op dit moment te stoppen zo dringend was. Terwijl ze stopten, draaide er een vrachtwagen de weg op, in de richting waarin zij reden. Deze vonden ze na een minuut of tien terug, verwikkeld in een dramatisch ongeluk. Een tegemoetkomende auto had een gevaarlijke inhaalmanoeuvre uitgevoerd, vlak voor een bocht, en was daarbij frontaal op de vrachtauto gebotst. De auto was helemaal plat gewalst, de inzittenden waren vermorzeld. Het was een afschuwelijk, luguber gezicht. Toen ze de vrachtwagen herkenden, realiseerden ze zich pas dat de plotselinge drang om naar de wc te moeten een intuïtieve ingeving moest zijn geweest, waardoor ze wellicht aan de dood waren ontsnapt. Een beschermengel misschien?

Kan mijn intuïtie mij nu vrijwaren van nieuwe gewelddadige gebeurtenissen? Ik denk dat ik dat niet mag verwachten, dat gaat wel erg ver. Want ik kan niet met mijn wilskracht afdwingen dat me niets naars meer overkomt. Maar misschien kan ik, door steeds meer te leren vertrouwen op mijn intuïtie, me wel steeds veiliger gaan voelen. En leren, me beter over te geven aan dat wat is, aan dat wat op mijn pad komt. Omdat ik weet dat ik het op een indirecte manier naar me toe heb getrokken. Zo worden gebeurtenissen in mijn leven een soort spel. Ik kan ernaar leren kijken als een waarnemer. En daarnaast geloof ik zeker dat ook ik dankzij mijn intuïtie in bepaalde gevallen voor nare ervaringen behoed kan worden. Maar ik vind het niet gemakkelijk om een beangstigende situatie ook daadwerkelijk te ervaren als een soort spel. Als ik een keer overdag door het Haagse Bos naar huis fiets en even twijfel over de juiste route, maak ik wat rare kronkels om weer op de juiste weg te komen. Ik voel me wat opgelaten doordat er een man vlak achter me fietst. Hij neemt precies dezelfde route als ik, alsof hij me volgt. En het is stil in het bos, dus hij zou het op me gemunt kunnen hebben. Ik ga niet sneller fietsen en ik blijf ogenschijnlijk heel rustig. Want ik besef dat ik dit als een test mag zien. Hoe goed kan ik me nu overgeven aan de situatie van dit moment? Hoewel ik het spannend vind met zo’n onbekende man vlak achter me, blijf ik geconcentreerd en gebruik ik de bomen om me heen om een sfeer van veiligheid te creëren. Beschermende energie als een wolk om me heen. De bomen ademen volledige acceptatie uit van dat wat is, van alles wat zich in het nu voordoet. Dit is de kracht van ‘zijn’. De bomen hoeven niets. Alles is goed zoals het is. Het lijkt of ze me het signaal geven dat ik niet hoef te vluchten, dat ik bij wijze van spreken ook stil zou kunnen gaan staan. Ik mag leren hier te ‘zijn’ in een gevoel van vertrouwen. Maar tegelijkertijd voel ik wel degelijk angst meespelen, ik voel me niet volledig op mijn gemak. En dan spreek ik mezelf toe: wat er ook gebeurt, het is oké. Ik zit nu in deze situatie, daar kan ik niets meer aan doen, en we zullen zien hoe ik er weer uit kom. Zo nu en dan is er toch een voorbijganger. En daar is het Paleis alweer, waar ik het Haagse Bos ga verlaten. De man steekt naast me de Bezuidenhoutseweg over. Hoewel hij er wat merkwaardig uitziet met zijn ongeschoren kin, lange haren en armoedige kleding, krijg ik niet het gevoel dat hij erop uit moet zijn geweest mij iets aan te doen. Ik weet niet waarom hij me zo op de voet gevolgd heeft, ondanks de gekke route die ik koos omdat ik me vergiste in de weg. Deed hij het onbewust, omdat ik een test nodig had? Dank je wel, onbekende man. Ik ben weer een ervaring rijker.