HELENDE AANDACHT

(verschenen op 8 november 2007)

Ineke, een vrouw van 75, vertelde me pas een mooi verhaal over de helende werking van aandacht. Zelf had ze meer moeite het te geloven dan ik, want ze is vrij rationeel van aard. Maar toch moest ze bijna wel gaan geloven dat er krachten werkzaam waren, die ze met haar rationele gedachtegoed niet kon verklaren. Ze had al heel lang last van haar maag. Die sloot van boven niet goed af, waardoor er steeds na een maaltijd wat eten en maagzuur door de slokdarm omhoog kwamen. Dit gaf een onaangenaam, pijnlijk gevoel. Een vriendin, die na een Reiki-opleiding de helende werking van haar handen had ontdekt, bood aan om haar dagelijks op afstand te behandelen, door een foto van Ineke vast te houden en de aandacht op haar te richten. Ineke was enigszins terughoudend, maar wilde toch wel dat haar vriendin het zou proberen. En het leek te helpen want de maanden die daarop volgden, had ze beduidend minder last. Helemaal overtuigd was ze echter nog niet. Toen ging het opeens toch weer een tijdje minder goed, soms met zeer onaangename pijn. En daarna herstelde het weer, de pijn was zelfs even zo goed als weg. Op dat moment had ze haar vriendin aan de telefoon. Ineke vertelde dat de pijn weer een poosje heftig teruggekomen was, maar dat het nu sinds twee dagen weer goed met haar ging. Dit verhaal bleek wonderbaarlijk overeen te komen met de hoeveelheid aandacht die de vriendin aan haar had kunnen geven. Zij had het namelijk heel druk gehad en daardoor was ze er de laatste tijd niet meer aan toegekomen om Ineke’s foto in haar handen te houden. Maar nu was ze er net weer mee begonnen. Toeval?

Lichtcirkel
Iedere eerste maandag van de maand kom ik met een groepje mensen bij elkaar in de ‘Lichtcirkel’. Het doel van deze groep is andere mensen te helpen in hun helingsproces, door de aandacht op hen te richten. Iedere maand besluiten we welke tien mensen op ons lijstje komen te staan. Dat zijn bijvoorbeeld mensen met fysieke, soms zelfs levensbedreigende ziektes of mensen met psychische problemen. Ook mensen die in een stervensproces zitten, helpen we op deze manier. Het doel hoeft namelijk niet altijd genezing te zijn. Het kan ook zijn dat iemand er rustiger door wordt, vrede in zichzelf gaat vinden en het stervensproces op deze manier beter aankan. We steken iedere dag een kaarsje aan als we deze mensen in de aandacht nemen, waarmee we ze symbolisch in het licht zetten. Voor ieder noemen we ook een paar intenties, bijvoorbeeld energie, vertrouwen, plezier, geduld, heling van een bepaald (ziek) deel van het lichaam, kracht of overgave. We hebben een aantal tijdstippen uitgekozen, waarop we de aandacht op deze mensen kunnen richten. Zelf doe ik het bij voorkeur ’s ochtends om 8.45 uur, maar een deel van de groep kiest voor 13.00 uur of voor 22.00 uur. Het is wel mooi om te weten dat er altijd een aantal mensen tegelijk bezig is met de Lichtcirkel, want als je de aandacht concentreert, is de werking extra krachtig. Hoewel we elk maar vijf minuten per dag de tijd nemen om deze tien mensen in onze aandacht te nemen, heeft de lichtcirkel al prachtige resultaten op mogen leveren. Iedere maand bespreken we hoe het met de verschillende mensen is gegaan en hoewel niet iedereen verbetering in de situatie kan merken, is het aantal positieve tot wonderbaarlijke reacties wel groot. Natuurlijk weet je nooit hoe iemand zonder deze vorm van aandacht had zullen helen. Maar toch is het telkens weer een groot geschenk om iedere maand te horen wat er bij de verschillende mensen is gebeurd. Net hoorde ik bijvoorbeeld het verhaal van een vrouw met reuma, die we afgelopen maand in onze Lichtcirkel hadden opgenomen. Deze vrouw leed al vele jaren ernstig pijn en was dit de laatste tijd als ondraaglijk gaan ervaren. Al twee dagen nadat ze door onze groep in het licht was gezet, nam de pijn sterk af en kon ze haar ziekte weer aan. Hoewel we genezing niet met de kracht van aandacht kunnen afdwingen, denk ik wel dat er heel veel mogelijk is door op een positieve, ondersteunende manier mensen in de aandacht te nemen. Een ander kiest er misschien voor te bidden voor de medemens, dat werkt ook. Als we het maar doen vanuit respect, en de ander dus niet als zielig of minderwaardig gaan zien. Door mensen (of dieren) in onze aandacht te nemen, zonder te proberen met onze wilskracht de uitkomst te bepalen, geven we ruimte voor spontane heling.