GROETEN

(verschenen op 29 maart 2007)

In het westen van Nederland zijn de meeste mensen er niet zo aan gewend om elkaar te groeten. In de drukke stad doe ik dat zelf ook niet, omdat je dan wel bezig kunt blijven. Maar wanneer ik in de natuur ben en zo nu en dan eens iemand tegenkom tijdens het wandelen, fietsen of hardlopen, groet ik de mensen meestal wel. Soms geeft dat net wat meer kleur aan mijn dag. De korte ontmoeting met de ander, samengevat in een blik waarin de ogen met elkaar contact maken, waarbij meestal van twee kanten eerst een vriendelijke open gezichtsuitdrukking ontstaat, een soort lach, vlak daarna gevolgd door een korte groet, kan me een warm gevoel geven. Een beetje vriendelijkheid over en weer, zomaar, zonder dat je elkaar kent, waarom niet? Er zijn mensen die van vriendelijkheid  hun levenswerk maken, zoals de Dalai Lama. Wat een krachtig voorbeeld geeft deze man! En hij is daarbij ook zeer humoristisch, wat maakt dat zijn vriendelijkheid niet als braaf overkomt. Ik denk dat vriendelijkheid de wereld ten goede kan veranderen. Verander de wereld, begin bij jezelf. Pas werd ik tijdens het hardlopen blij verrast door een man die nog voordat ik hem had gegroet, mijn blik beantwoordde met een warme lach en een diep gemeend ‘hallo’. Wat een licht kwam er uit zijn ogen! Voor ik het wist was ik hem alweer voorbij gerend. Maar zo’n ontmoeting kleurt mijn dag, maakt me blij.

Mannen
‘Niet praten met vreemde mannen,’ wordt onze dochters maar al te vaak ingeprent. Je moet tenslotte geen aanleiding geven tot ongewenste intimiteiten. Gelukkig ben ik niet meer bang om mannen die ik tegenkom aan te kijken, toe te lachen en te groeten. Ja, het zou kunnen dat iemand daardoor op verkeerde gedachten komt. Maar het gebeurt me nooit. Misschien heeft het te maken met wat je erbij denkt. Als je heel vriendelijk bent, maar ook onzeker, zal een ander eerder op je onzekerheid reageren dan je vriendelijkheid beantwoorden. Als je alleen maar aardig gevonden wilt worden, werkt het vast niet altijd positief. En als er onbewust een angst in meespeelt, zal een ander intuïtief waarschijnlijk meer op je angst dan op je vriendelijkheid reageren. Het gebeurt me trouwens vaak genoeg dat ik niet wordt terug gegroet. Veel mensen zijn er niet aan gewend om te groeten, ze zullen me misschien wel wat zonderling vinden. En als mensen tijdens het passeren stug voor zich uit blijven kijken, alsof ze me helemaal niet zien, groet ik ze meestal niet. Eerst een lach, dan een ‘dag’. Pas als we elkaar aan hebben kunnen kijken, als ik de verandering in mijn gezicht kan voelen, dan is er van binnenuit ruimte voor een groet. Ik hoef niemand te veranderen. Ieder heeft ook recht op een stukje privacy tenslotte.

Bomen begroeten
Deze stug voor zich uit kijkende mensen brengen me wel weer op een idee. Als ik er blij van word om te groeten, hoef ik niet af te wachten tot er weer een aardig en open persoon op mijn pad komt. Ik kan onderweg ook de bomen begroeten. Keuze genoeg, wat een overvloed! Bomen zijn heel mooi om te zien. Ze hebben allemaal een eigen karakter, een aparte uitstraling. Zowel door hun uiterlijk als door hun innerlijk. Het is leuk om te ontdekken dat de vorm van de stam en van de kruin en vooral ook al die grappige uitstulpingen, iets te zeggen lijken te hebben. De ene boom ziet er komisch en speels uit, de ander juist statig, en weer een ander lijkt wel ogen te hebben. Telkens wanneer ik bewust contact maak met een boom, lach ik hem toe, begroet ik hem en voel ik me blij. Ik realiseer me dat het meer dan ik vaak beseft heb, mijn eigen keuze is of ik gelukkig ben of niet.