GESCHEIDEN OUDERS

(verschenen op 23 februari 2006)

Babette van 12 kwam vorig jaar bij me langs voor een traject ‘Intuïtieve Ontwikkeling voor Kinderen’, omdat ze worstelde met de scheiding van haar ouders. Haar relatie met haar vader was erg slecht, maar toch hield ze van hem. En haar moeder, met wie ze een prima relatie heeft, kon haar hier niet mee helpen omdat zij zelf deze man sterk veroordeelde en niet meer van hem hield. Het effect was, dat Babette erg onzeker was en last had van faalangst. Ze heeft 6 sessies bij me gedaan en het heeft haar geholpen om veel lekkerder in haar vel te zitten. Ze durfde haar vader meer weerwoord te geven en hij leek haar ook meer te respecteren. Ook na dit traject heeft het positieve effect zich voortgezet. Van haar moeder hoorde ik hoe goed het nu met haar ging. En onlangs ontving ik van Babette het volgende stukje over de email:

Het verhaal van Babette
‘Ik had een probleem, een best wel groot probleem met mijn vader. Ik dacht dat niemand mij nog kon helpen, ik was radeloos. Ik ben op school naar een faalangstcursus geweest. Dat hielp me een beetje zelfvertrouwen te geven. Het zit namelijk zo: mijn vader liep de hele tijd tegen me te zeuren, en ik deed alles fout. Ik kreeg overal de schuld van en er was geen gesprek met hem te beginnen. Ik mocht mijn eigen mening niet hebben over dingen. Maar het rare was dat ik met mijn moeder helemaal geen problemen had. Ik dacht dat ik extra hulp van iemand nodig had. Iemand die mijn probleem wel begreep maar niets met mijn ouders te maken had. Iemand die geen kant koos tussen mijn vader of moeder. Mijn moeder zei dat ze iemand gevonden had die mij kon helpen. Het gaf me een heel goed gevoel. Dat er een beetje hoop was voor mij. Maar eigenlijk had ik niet de grootste problemen. Met mijn broer was het erger, hij kreeg ruzies met mijn vader. Ik dacht dat ik me aanstelde maar het gaf zo’n goed gevoel dat ik het wel wilde doen. De eerste warme ontvangst van Harriet was een succes. Ik had het naar mijn zin en ik dacht: hèhè, eindelijk iemand die mij kan helpen. Als ik bij haar was gaf ze me het gevoel dat ik beter kon dan ik nu deed. Ze zei dat ik me moest verplaatsen in het verhaaltje. Het verhaaltje van op iemand botsen, en dat je dan een stap opzij moet doen. Dat ik in plaats van onder mijn vader, recht tegenover hem moest gaan staan, zodat mijn positie veel beter was. Harriet heeft me verwezen naar een boek genaamd: Sara en haar gevederde vriend. Het boek ging over een meisje dat zichzelf afsloot van de wereld. Totdat ze een uil tegenkwam waarmee ze communiceerde. Hij vertelde haar over de kraan die ze aan en uit kon doen. Dat hielp mij om dat ook te doen. Ik liet mijn goede kanten zien en zette mijn kranen wijd open. Alle hulp die ik nodig had, kreeg ik ook. Vanaf het begin dat ik bij Harriet gekomen was. Dus nogmaals bedankt Harriet. Voor je warme ontvangst!’

Tijger
Babette schrijft hier zeer terecht dat ik geen partij koos tussen haar ouders. Want een deel van haar verwarring zat hem namelijk in het feit dat ze liefde voor haar vader niet kon rijmen met zijn gedrag. Omdat haar moeder haar vader afwees, had ze ergens het gevoel dat ze niet van hem mocht houden. Ik maakte haar duidelijk dat je heel goed iemands gedrag kunt afkeuren terwijl je toch veel van hem houdt. Maar ze hoefde zich niet door hem te laten intimideren. Zonder brutaal te hoeven worden, zou ze er toch voor kunnen zorgen dat hij niet meer zo over haar heen walste. Om zich krachtiger te gaan voelen, hebben we bijvoorbeeld een keer een oefening gedaan, waarbij ze zich moest verplaatsen in een tijger die zijn territorium verdedigt. Terwijl ze de tijger speelde, kreeg ze een andere uitstraling. Daar was geen fysieke kracht voor nodig. Alleen al door het feit dat ze geloofde in zichzelf, kon ik moeilijk in haar territorium doordringen, in haar ruimte komen. En dat zal haar vader ook hebben gevoeld, waardoor hij haar meer is gaan respecteren.