ZORGEN

(verschenen op 27 oktober 2005)

We maken ons nogal wat zorgen met z'n allen. Sommige mensen lijken er een dagtaak aan te hebben: zorgen over veiligheid, gezondheid, geld, schoolprestaties, werk, relaties, het welzijn van onze dierbaren en ga zo maar door. En het vervelende is dat naarmate je je meer zorgen maakt, de kans dat er zorgelijke dingen gebeuren nog toeneemt ook. Immers, als je je zorgen maakt, breng je je energieveld in een trilling, die overeenkomt met je zorgen. En daarmee trek je precies meer aan van datgene waar je je nu juist zoveel zorgen om maakt. Maak je je bijvoorbeeld zorgen over je gezondheid, dan verzwak je daarmee het gezonde stuk in jezelf en neemt de kans op escalatie van bepaalde ziekten zeker toe. Ik las in een boek de schatting dat 92% van onze zorgen absoluut onnodig zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld om dingen die nooit gebeuren (40%), dingen uit het verleden die toch niet meer veranderd kunnen worden (30%), onnodige zorgen over onze gezondheid (12%) en diverse andere onbetekenende zorgen (10%). Slechts 8% van onze zorgen zou reëel zijn, waarvan je een deel overigens niet kunt oplossen, hoeveel je er ook mee bezig bent. We zouden dus veel onbezorgder door het leven kunnen gaan, met meer vertrouwen dat het goed komt dan met angst voor een slechte afloop en meer gericht op oplossingen dan op problemen.

Energie licht houden
Het kan haast een manier van zijn worden om bezorgd door het leven te gaan. Sommigen lijken er zelfs hun identiteit een beetje aan te ontlenen. Ik betrapte mezelf er pas op dat ik veel te gemakkelijk meega in gesprekken waar zorgen geuit worden. En ik doe er dan zelf ook even hard aan mee. Het lijkt wel of een gesprek met een zorgelijke ondertoon me het gevoel geeft een echt, waardevol, diepgaand gesprek te voeren, omdat je dan praat over wat mensen echt raakt. Maar de energie wordt er wel zwaar van, je wordt er niet vrolijk van en evenmin trek je op die manier positieve dingen naar je toe. Ik had het geluk dat me op één avond, tijdens een bijeenkomst van mijn werk, drie keer achter elkaar een spiegel werd voorgehouden, waardoor ik er niet meer omheen kon. En op z'n moment krijg je een inzicht in je eigen gedrag, waardoor het gemakkelijker wordt om zo'n patroon te transformeren. De eerste keer stond ik met een paar collega's te praten en ik besprak mijn zorgen over iemand anders. Ik had namelijk gemerkt dat deze persoon het moeilijk had en ik snapte ook heel goed waardoor dat gekomen was. Terwijl ik mijn zorgen over haar op tafel legde, klonken er ook oordelen in door over het hoe en waarom. Op dat moment benadrukte een collega het belang van het licht houden van de energie in de ruimte waar we waren. Want inderdaad, het uiten van zorgen voelt als een zware energie. Even later stond ik met iemand anders te praten en voor we het wisten zaten we midden in haar scheiding en alle sores daar omheen. Weer werd ik me ervan bewust dat ik veel te veel de zwaarte in dook en dat dat niet gunstig was voor de sfeer in de ruimte. In feite belast je de mensen om je heen dus ook met het voeren van een zorgelijk gesprek. Vervolgens startte de bijeenkomst, die gezellig was en heel leerzaam. Het liep alleen flink uit en het werd later dan ik mijn kinderen had verteld. Ze wilden namelijk precies weten hoe laat ik thuis zou komen en ik moest ze dan ook nog een kusje komen brengen. Ik was die avond voor het eerst alleen met de auto naar Amsterdam gereden. Omdat ik me nog goed herinner hoe ik zelf vroeger altijd eens in de week 's avonds laat nog wakker lag tot mijn vader met de auto thuiskwam, voelde ik me nu wat gestresst om op tijd te kunnen vertrekken. Van het laatste deel van de bijeenkomst heb ik daardoor niet erg kunnen genieten en ook moest ik in de auto extra m'n best doen om niet gespannen achter het stuur te zitten. Toen ik iets later dan gepland thuiskwam, lagen de kinderen allebei heerlijk te slapen. En op dat moment viel het kwartje: 'Je hebt je alweer onnodig zorgen zitten maken, Harriet, waarom doe je dat nou?' Kortom, ik heb me voorgenomen wat zorgelozer door het leven te gaan zodat ik nog meer van de mooie dingen in het leven kan genieten dan ik al deed. En het leuke is dat dit een paar dagen later werd bevestigd door een kaartje dat ik trok: 'Wat een rust, nu je besloten hebt je geen zorgen meer te maken.'