ZIELEPIJN

(verschenen op 21 oktober 2004)

Onlangs werd ik weer gebeld door een vrouw die een paar keer per jaar langskomt voor een aurahealing. Ze worstelt met zichzelf. Soms weet ze niet meer hoe ze het vol moet houden en dan komt ze langs voor een luisterend oor, een wijs woord en het in balans brengen van haar energie, zodat ze er weer een tijdje tegen kan. Ze lijdt, zo verwoordt ze het zelf, aan een diepe zielepijn. Als die zielepijn weer eens zo heftig wordt dat ze het niet meer aan kan, zou ze het liefst willen worden opgenomen in een psychiatrische inrichting. Niet omdat ze denkt dat ze daar geholpen kan worden, maar meer omdat ze het liefst 'platgespoten' wil worden om haar pijn niet meer te hoeven voelen. En tegelijkertijd weet ze heel goed dat dit geen oplossing voor haar biedt. Want iets in haar is zo sterk, dat het haar steeds weer zal confronteren met haar pijn. En dit zal terugkomen, totdat ze er mee om leert gaan, totdat ze er de vruchten van leert plukken. Want dat er vruchten voor haar verborgen liggen, dat weet ik zeker. En iedere keer als ze langs is gekomen voor een healing weet ze het zelf ook weer. Maar ze is er nog niet echt doorheen gegaan. Er is dus meer nodig dan een paar healings per jaar.

Traumatische jeugd
Ze kan heel goed beschrijven waardoor ze bij tijden overweldigd wordt door hevige, pijnlijke gevoelens, die haar functioneren dan compleet in de weg staan. Ze heeft haar jeugd als zeer traumatisch ervaren. Van haar ouders kreeg ze geen gevoel van geborgenheid mee, een warm 'thuis' ontbrak. Haar gevoelens als kind en als tiener werden ontkend. Als laatste in de kinderschare had ze ook niet het gevoel gewenst te zijn. Daardoor ontstond er bij haar een soort bestaansontkenning, het gevoel dat ze niet het recht had om er te mogen zijn. Gelukkig heeft ze haar eigen kinderen wel een warm thuis kunnen meegeven, met steun van haar man. Zij staan nu stevig in het leven, dus ze heeft haar eigen probleem niet op de volgende generatie overgedragen. Terwijl ze het me vertelt, merk ik hoe ze haar gevoel buitensluit. Ze vertelt over zichzelf en over haar kinderen vanuit haar hoofd, heel mentaal. Ze kan daarbij nauwelijks bij haar gevoel komen. Haar verdriet, teleurstelling, gekwetstheid en boosheid heeft ze achter een veilig deurtje geparkeerd, daar mag niemand bij komen. Maar zo nu en dan wordt haar onderdrukte boosheid toch onverwachts aangeraakt. Ze heeft namelijk vaak problemen met de buitenwereld. Binnen het gezin is het zo veilig en liefdevol mogelijk, maar de buitenwereld komt haar over als hard en meedogenloos. En zo nu en dan wordt ze toch zo verschrikkelijk kwaad op de mensen in haar omgeving, dat ze zich geen raad meer weet met haar woede. Ze weet wel dat die boze buitenwereld niet meer is dan een projectie van haar eigen overtuigingen. Maar toch kan ze zich niet aan het gevoel onttrekken dat het een eigenschap van die buitenwereld zelf is. Ik leer haar hoe ze er anders tegenaan kan kijken. Als zij zichzelf, inclusief haar verdriet en woede, volledig kan omarmen, dan is het mogelijk alle oude patronen en overtuigingen die ze nu als volwassen vrouw niet meer nodig heeft, los te laten. En dan zal ze vanzelf een andere buitenwereld gaan ontdekken. Dan zal ze vriendelijke, invoelende mensen gaan ontmoeten. Want de buitenwereld is een heel mooie spiegel om te kunnen zien wie je van binnen bent en wat je over het leven gelooft. Je onbewuste overtuigingen zullen altijd bevestigd worden door je eigen ervaringen.

Gevoel toelaten
We hebben nu afgesproken dat ze een serie consulten gaat volgen. Want ze is vastbesloten heel diepgaand aan zichzelf te werken. Ze weet dat ze een stuk van haar gevoel nog niet durft toe te laten. Maar anderzijds komen er steeds meer heftige gevoelens boven die ze niet meer kan onderdrukken. Ik ga ervan uit dat dit soort zielepijn nooit bedoeld kan zijn om je stuk te maken. Het is altijd ten goede. Het is een signaal dat je krijgt vanuit je diepste wezen, dat het nu tijd is het roer om te gooien. Dat je mag leren je gevoelens toe te laten. Want achter onze emoties als angst, verdriet, woede en eenzaamheid, is de bron voelbaar die ieder van ons bezit. Een bron vol liefde, vrijheid, innerlijke vrede en mogelijkheden tot zelfontplooiing. Maar om bij je bron te kunnen komen zul je alle emoties die daarvóór zitten, moeten omarmen. Laat ze toe, en zeg ja tegen alles wat zich aandient. Het is het pad van je eigen ziel dat je hierheen geleid heeft. En sommigen krijgen inderdaad wel een erg zwaar pad voor hun kiezen. Maar als je je niet langer slachtoffer van je omstandigheden voelt, maar vertrouwen durft te hebben in de bestemming van dit unieke pad, kunnen er prachtige verrassingen voor je verschijnen.