HEALING OP AFSTAND

(verschenen op 23 september 2004)

Tijdens de zomervakantie zaten we een keer met een aantal kampeerders gezellig rond het kampvuur. Het gesprek ging onder andere over de karakters van onze kinderen. Een vrouw vertelde me hoe ze zich wat zorgen maakte over haar zoontje van 8. Hij gedroeg zich meestal vrij stoer, maar van binnen was hij eigenlijk heel onzeker. Hij sloofde zich teveel uit om goed te presteren. En daardoor had hij juist moeite om aansluiting te vinden bij andere kinderen. Ze vertelde me dat hij een moeilijk jaar achter de rug had gehad op school en dat ze overwoog nog eens een healing te laten doen voor hem. Op de camping was me al opgevallen hoe handig deze jongen was tijdens de survival-avond. Alleen zag het er nogal verbeten uit, hij miste de flair en het plezier die ik bij mijn eigen zoontje van 8 zie. Bij ons vertrek van deze camping bood ik de vrouw aan dat ik haar zoon later wel een behandeling wilde geven op afstand. Bij een healing maakt het eigenlijk niet zoveel uit of iemand bij je in de buurt is tijdens de behandeling of wat verder weg. Je maakt namelijk met je intuïtie contact met iemands energieveld, en dat kan net zo gemakkelijk op afstand als van dichtbij. Ik heb daar in het artikeltje 'vrij van tijd en ruimte' van 7 december 2000 al eens over geschreven.

Gevoelig kind
Bij thuiskomst, een week later, heb ik deze jongen inderdaad behandeld. Ik stelde me hem voor tussen mijn handen en begon met voelen. Het beeld kwam op van een gevoelig kind, met een energieveld dat sterk aan de bovenkant van het lichaam geconcentreerd was. Ik voelde boven zijn hoofd een grote zon, die symbool staat voor een goed contact met intuïtieve signalen. Ook het hartgebied, wat staat voor liefde kunnen geven en ontvangen, was mooi ontwikkeld. Zijn contact met de aarde was echter minimaal en hij had weinig basis. Hij wilde niet rustig gaan zitten, om als het ware altijd te kunnen vluchten voor wat zich voordeed. Ik hielp hem rustiger te worden en contact met de aarde te maken. Bij zijn buik voelde ik een soort kramp. Het had te maken met zijn onzekerheid. Er zat ook veel angst en oude boosheid vast in dit gebied. Toen ik de verbinding maakte tussen zijn buik en het keelgebied en hier via de ademhaling ruimte maakte om zich meer te kunnen uiten, kwam hij wat meer in balans. Bij zijn hoofd voelde het erg druk. Hij kwam naar voren als een piekeraar. Er moesten ook nog wat plaatjes over de werkelijkheid, oude overtuigingen, worden weggehaald bij het voorhoofd en bij de keel. Pas toen kon hij uit zijn rol stappen van super-zelfstandig kind, een doener, die alles zogenaamd aankon. En hij kroop vervolgens in mijn verbeelding lekker bij zijn moeder op schoot om bij haar zijn verdriet en onzekerheid te kunnen uiten. Ik had het gevoel dat zijn jongere broertje ook een rol speelde. Het leek erop of hij door de geboorte van zijn jongere broertje heel jaloers was geweest en als reactie hierop besloten had te kiezen voor een zelfstandige, en wat afstandelijke rol.

Gapen
Ik had met de vrouw geen dag of tijdstip voor de behandeling afgesproken. Soms is het handig als iemand weet wanneer je aan de gang gaat, omdat die persoon dan goed op de signalen kan letten om te weten wat er verandert. Maar door het niet te vertellen weet je weer zeker dat wat er eventueel ervaren wordt niet door suggestie komt. In dit geval kon ik met de vrouw bijpraten over onze ervaringen, toen de kinderen op bed lagen. De reactie van de vrouw was heel grappig. Er vielen een paar puzzelstukjes op hun plek, leek het wel. Niet alleen herkende ze het beeld dat ik haar over haar zoon schetste, ook had ze opmerkelijke dingen zien gebeuren met de jongen, zonder dat ze had beseft dat het door de healing kwam. Ze vertelde me dat ze rond de tijd van de healing een spelletje hadden gedaan en dat haar zoon rond kwart over zeven erg was gaan gapen. En hij bleef maar gapen, een hele tijd achter elkaar. Het had haar echt verbaasd om dat te zien. Mijn healing had geduurd van ongeveer zeven uur tot half acht. Blijkbaar was de ontspanning groot geweest. Soms gapen mensen ook als ze oude patronen aan het loslaten zijn. Rond half acht had de jongen zijn moeder aangeboden haar te helpen met wat er nog gebeuren moest, omdat zij het druk had. Hij deed vrijwillig zijn jongere broertje onder de douche, iets wat hij anders nooit aanbiedt. En hij was erg lief geweest, heel zacht. Daarna is hij rustig gaan slapen. Het mogen behandelen van kinderen is voor mij altijd weer een geschenk. Vaak staan ze opener dan volwassenen voor deze vorm van energie en gebeurt er in korte tijd een heleboel met ze. Het beklijft meestal ook beter dan bij volwassenen. Soms zijn 1 of 2 behandelingen al genoeg om mee vooruit te kunnen.