LOSLATEN

(verschenen op 25 april 2003)

Vorige maand heb ik geschreven over het belang van leven in het hier en nu. Ik schreef ook over hoe het hier en nu kan helpen om oude patronen los te laten, die niet meer relevant zijn. Dit kan bijvoorbeeld gaan om controle, angst, starheid, bezorgdheid of jezelf wegcijferen. Soms moet ik tijdens het geven van een aurahealing opeens erg gapen, zonder dat ik een te korte nacht achter de rug heb. Dat is voor mij het signaal dat een cliënt iets aan het loslaten is. Andere uitingsvormen van loslaten kunnen zijn dat je opeens heel veel boeren begint te laten of moet kokhalzen. Dit kan ook gebeuren als je jezelf een reikibehandeling geeft of gewoon, als je in een bepaald proces zit en voelt dat je aan het loslaten bent. Gapen, boeren of kokhalzen in het openbaar kan dan wel als ongepast worden gezien, in feite is het toch eigenlijk heel mooi dat je op zo’n simpele manier energie kunt loslaten die je in de weg zat. Het zijn namelijk vaak patronen die je belemmeren om werkelijk jezelf te kunnen zijn.

Kindertijd
Veel van deze patronen hebben te maken met onze vroegste kindertijd. Het is logisch dat je als kind een strategie kiest die je veiligheid, aandacht en liefde van met name je ouders oplevert. Op die manier zien we kans te overleven in situaties die wat minder gemakkelijk zijn. Dit kan soms heel ver gaan. Elisabeth Kübler-Ross schrijft in één van haar boeken bijvoorbeeld over een jongetje dat chronisch aandacht tekort kwam omdat zijn broertje aan terminale kanker leed. Alle aandacht in dat gezin ging uit naar dat broertje. Het jongetje zelf ontwikkelde toen astma, omdat, zoals hij zelf heel goed besefte, dit de enige manier was om nog een beetje aandacht van zijn ouders te kunnen krijgen. Misschien moest hij zelfs ook wel kanker krijgen om voldoende aandacht te kunnen krijgen, zo uitte hij zijn bezorgdheid aan Kübler-Ross. Logisch dat kinderen op zo’n manier een hoop woede en jaloezie gaan vastzetten. Het is ongelofelijk hoeveel ellende we onszelf onbewust kunnen aandoen. Het gevolg is dat we soms te maken hebben met verkrampingen, pijnen, angsten, onderdrukte woede, schaamte, schuldgevoelens of onvoldoende zelfvertrouwen, terwijl daar in het hier en nu helemaal geen reden toe is. Deze patronen kunnen je enorm belemmeren om je leven ook echt te leven. Het is dus echt een uitdaging om bij jezelf na te gaan welke patronen oud zijn en losgelaten zouden kunnen worden.

Dromen
Eén van de dingen die je nooit moet loslaten zijn je dromen. Want dat wat je diep van binnen heel graag wilt, dat waar je passie ligt, dat waar je heel gelukkig van wordt, zou juist de leidraad in het leven moeten zijn, de motor achter al je handelen. Veel mensen leven volgens mij een beetje op de automatische piloot. Iedere dag om dezelfde tijd opstaan, naar hetzelfde werk, dat misschien niet zo heel leuk is, maar wel geld oplevert. Een relatie die misschien een beetje saai geworden is, weinig tijd voor vrienden en vrije tijd maar wel wat statussymbolen zoals een mooie auto of een groot huis. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Je weet wat je hebt en je hoeft je niet te veel zorgen te maken. Als je je verbindt met je dromen, dan word je vanzelf geholpen om alles wat daar niet mee in overeenstemming is los te laten en de moed te vatten eens buiten je vertrouwde kaders te treden. Pas dan kun je je grootsheid ten volle ervaren. Het kan zijn dat je je baan opzegt om iets te kunnen gaan doen waar je hart wel ligt, ook al levert het je veel minder geld op. Of dat je zelfs al je bezit weggeeft en pelgrim wordt. De volgende keer zal ik over iemand schrijven die dat gedaan heeft, als ultieme vorm van loslaten. Maar het hoeft natuurlijk niet zo drastisch. Als je maar eerlijk bent tegenover jezelf en durft los te laten wat niet past bij je dromen. Pas dan leef je wie je bent en ervaar je volkomen vrijheid. Tenslotte nog een rectificatie. Bij de aankondiging vorige week in het Krantje van mijn cursus ‘Energie opbouwen bij Vermoeidheid’ stond mijn website verkeerd aangegeven. Het juiste adres is http://home.wanadoo.nl/lelievita.