STERVENSBEGELEIDING

(verschenen op 28 maart 2002)

In november vertelde een vriend van me dat één van zijn zussen op sterven lag. Ze was die herfst net 50 geworden en had het niet gevierd, omdat ze zich niet goed voelde. Pas later werd ontdekt dat ze kanker had. De kanker bleek toen al in een zeer vergevorderd stadium te zijn en er waren zoveel uitzaaiingen, dat er geen hoop meer was op genezing. Ik bood mijn vriend aan dat ik haar, hoewel ik haar niet kende, wel op afstand wilde behandelen. Niet met de pretentie om haar beter te maken, maar om het stervensproces te verzachten. Hij overlegde met haar en ze stemde in. Een tijd lang gaf ik haar vrijwel dagelijks een korte afstandshealing. Later schakelde ik over op eens per week. Ik kon moeiteloos contact met haar maken. Ik heb al eens eerder geschreven over de effectiviteit van afstandsbehandelingen. Hoe vreemd het ook lijkt, de precisie waarmee het werkt is heel groot, zelfs als je iemand niet persoonlijk kent. Inmiddels is ze overleden. Ik zal haar missen.

Verrijkende ervaring
Het is heel vreemd om iemand te behandelen die je niet kent. Het voelt ook aan als heel intiem, omdat je je bij het geven van een healing zo op iemand afstemt, dat er veel informatie over de betreffende persoon kan binnenkomen. Aangezien ik alleen via mijn vriend over haar communiceerde, vertelde ik hem over de beelden die ik kreeg, de plekken die om aandacht vroegen. Hij vertelde me daarop iets meer over haar, zodat ik beter begreep waarom ik bepaalde beelden had gekregen en op bepaalde plekken pijn had gevoeld. Hij kon merken dat ze rustiger werd, dat ze het stervensproces steeds beter kon accepteren. Ik was overigens niet de enige die haar op alternatieve wijze behandelde. Ze stond ervoor open en trok op die manier de juiste hulp naar zich toe. Zelf voelde ik ook dat er langzaam maar zeker iets veranderde bij haar. De heftigheid van de pijn nam af, de acceptatie nam toe en ik kreeg steeds beter contact met de warmte in haar hart.
Eigenlijk is het stervensproces, hoe moeilijk en zwaar het vaak ook is, toch een heel kostbaar geschenk. Het kan een heel verrijkende ervaring zijn, zowel voor de stervende als voor de omgeving. Bij deze vrouw was dat zeker het geval. Ze had de kracht gevonden om met zichzelf in het reine te komen, om een enorm ontwikkelingsproces door te maken tijdens die laatste zware maanden.

Iedereen kan helpen
Voor mij was het nieuw om stervensbegeleiding te bieden. Ik weet dat er heel veel goed werk wordt verricht voor stervenden door vrijwilligers in hospices. Dit zijn huizen waar mensen kunnen komen om te sterven. Hier kan een combinatie van zorgverlening worden geboden, die thuis niet altijd mogelijk is. Het is heel belangrijk er te zijn voor deze mensen, naar ze te luisteren of een hand vast te houden. Sommige vrijwilligers gebruiken daarnaast ook reiki of andere vormen van energie, als waardevolle aanvulling om de stervenden te begeleiden. Ik zou iedereen die te maken heeft met stervenden, willen oproepen om open te staan voor de mogelijkheid om met de energie in je handen iets te doen. Daar hoef je echt geen reikicursus of healingopleiding voor gevolgd te hebben. Iedereen die ervoor open staat kan contact maken met die universele bron van energie, de levenskracht om ons heen. Als een kind gevallen is leg je toch ook automatisch je hand op de pijnlijke plek. En als je niet bij de persoon in de buurt bent, kun je energie sturen door aan de persoon te denken en deze als het ware tussen je handen te visualiseren. Het is wel van belang om het niet op je wilskracht te doen, maar gewoon te laten gebeuren wat er gebeurt, om de persoon in feite zelf te laten bepalen wat voor energie er mag worden aangetrokken. Je bent zelf alleen maar een kanaal voor die energie. Op die manier is het mogelijk het leed van het stervensproces een stuk te verzachten.