ACCEPTEREN

(verschenen op 14 september 2000)

De meesten van ons zullen zijn grootgebracht met het idee dat het goed is te vechten tegen ziekten of andere onaangename situaties. Uiteindelijk brengt ons dat echter niet veel verder, want hoe meer je je ergens tegen verzet, des te groter het wordt. Vergelijkt u het maar met een ruzie. Hoe bozer u op een ander wordt, des te sterker zal het onaangename gedrag van deze persoon waarschijnlijk worden.
Dit impliceert dat als u getroffen wordt door ziekte, het beter is om dit helemaal onder ogen te zien en te aanvaarden dat u ziek bent. Vanuit het erkennen van de situatie zoals die op dat moment is, kunt u het dan ook weer loslaten. En als u het helemaal losgelaten hebt, en er dus geen energie meer in stopt, komt er ruimte voor genezing.

Ontkennen
Natuurlijk kennen we allemaal wel de mensen die hun kwaal niet onder ogen willen zien, eventueel een flinke dosis pillen slikken en verder gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is. Dit gedrag, ontkennen, wordt in het algemeen ook hoog gewaardeerd, want we houden niet van mensen die om ieder wissewasje thuisblijven. En de maatschappelijke druk om veel te presteren betekent ook dat het moeilijk is om op bed te gaan liggen. Hoewel het ontkennen van ziektes op de korte termijn effect kan sorteren, is het goed mogelijk dat mensen die dit doen op de langere termijn getroffen worden door ernstiger kwalen. Ziekte overkomt ons namelijk niet zomaar, het is een signaal. Hoe langer de signalen worden weggedrukt, des te heftiger kan het er later uitkomen. Maar door te aanvaarden dat we ziek zijn, maken we juist ruimte om beter te worden.

Zonder te oordelen
Een ziekte accepteren is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het is belangrijk dat men “ja” zegt tegen de situatie en omstandigheden zoals die zich op dat moment voor doen, zonder daarbij te oordelen. Zonder oordeel over de kwaal zelf en ook zonder oordeel over zichzelf. Want alhoewel ik ervan uitga dat het niet voor niets is dat een bepaalde ziekte iemand treft, is het beslist niet de bedoeling dat men zich hierover schuldig voelt. Men heeft geen schuld aan het krijgen van een ziekte, maar is wel verantwoordelijk voor hoe men ermee omgaat.

Vechtersbazen
Ook zijn er mensen die wel erkennen dat ze ziek zijn (en dus thuisblijven), maar hun ziekte toch nooit aanvaard hebben. In hun wanhopige poging te genezen bijten ze zich als het ware juist helemaal vast in hun ziekte. Dit zijn de vechtersbazen. Vanuit hun opstand tegen hun kwaal slepen ze zich van dokter naar dokter om maar weer beter gemaakt te worden. Soms is er lichamelijk niets aan te tonen, terwijl ze overduidelijk ziek zijn. Of er komt een signaal dat hun ziekte terminaal is, maar ze weigeren dit te aanvaarden en nemen dan ook geen afscheid van hun naasten, totdat het te laat is.
In feite is dit gedrag ook een soort ontkennen. Door zo hard tegen de ziekte te knokken, erkennen mensen in feite niet wat het lichaam ze te zeggen heeft. Maar, om met de beroemde haptonoom Ted Troost te spreken: “het lichaam liegt nooit”.

Zich erbij neerleggen
Een laatste valkuil waar ik op in wil gaan is het zich neerleggen bij de situatie. Dit komt dichtbij aanvaarding, zult u misschien denken. Ik vind het ook niet altijd gemakkelijk dit duidelijk te onderscheiden. Maar het volledig accepteren van de situatie zoals die op dat moment is, gevolgd door het loslaten ervan, is een actievere houding dan zich neerleggen bij een situatie. Als iemand zich ergens bij neerlegt, betekent dit ook dat deze persoon de overtuiging heeft dat iets nu eenmaal zo is en ook altijd zo zal blijven. Accepteren en loslaten betekent daarentegen dat je ruimte maakt voor iets nieuws.

Van nature gezond
Ik denk zelf dat de mens van nature gezond is en dat lichaam en geest ernaar streven die gezondheid te bereiken of te behouden. Dat betekent dat ons systeem weliswaar verstoord kan raken, waardoor ziekte ontstaat, maar dat bij opheffing van de verstoring automatisch weer gezondheid terugkomt. Vanuit deze overtuiging zal, na het loslaten van alle negatieve energie rond een ziekte, heel spontaan herstel kunnen optreden. Er zijn voorbeelden genoeg bekend van mensen die dit konden en zichzelf op deze manier van zeer ernstige, levensbedreigende situaties wisten te genezen.
Overigens is dit geen pleidooi om de reguliere gezondheidszorg de rug toe te keren. Het volledig kunnen accepteren en loslaten, in de volste overtuiging dat u van nature gezond bent, is echt iets voor gevorderden. In veel gevallen zal het dus noodzakelijk blijven medische zorg te vragen. Maar misschien lukt het u op den duur wel om minder vaak ziek te worden.